Die Kulturinitiative Place to be macht die Geschichte des Bahnhofsviertels als Wandkunstwerk auf 18×4 Metern sichtbar.
Mural „Grüße von Gleis 11“
Melike Kerpel, 2026, melikekerpel.com
Goethestraße 20 & 24
DEUTSCH
Das Bahnhofsviertel steht für Stadtgeschichte und Veränderung, Migration und Internationalität, für das Ankommen, Weitergehen und Bleiben, für unsichtbare Lebensentwürfe, Alltagsorte und Nähe. Diese Themen wurden mit der Nachbarschaft zusammengetragen als Grundlage für das Wandkunstwerk „Grüße von Gleis 11“ von Melike Kerpel. Ihr Mural ist der Erinnerung an die Gastarbeiterinnen gewidmet. Die meisten sind an Gleis 11 des Münchner Hauptbahnhofs angekommen.
ENGLISH
The station district embodies urban history and change, migration and internationalism, the act of arriving, moving on, and staying, as well as unseen ways of life, everyday places, and a sense of community. These themes were developed in collaboration with the neighborhood and form the foundation for Melike Kerpel’s mural “Greetings from Platform 11.”Her mural is dedicated to the memory of Gastarbeiterinnen in Munich. Most of them arrived on Gleis 11 at Central Station.
TÜRKÇE
Tren istasyonu çevresi; şehir tarihi ve dönüşümünü, göçü ve çok kültürlü yaşamı, gelmeyi, gitmeyi ve kalmayı, görünmez yaşam biçimlerini, gündelik mekânları ve yakınlığı simgeler. Bu temalar, Melike Kerpel’in ‘11. Perondan Selamlar’ adlı duvar sanatı eserinin temelini oluşturmak üzere mahalle sakinleriyle birlikte şekillendi. Duvar resmi, misafir işçi kadınların anısına adanmıştır. Birçoğu Münih’e Merkez Tren İstasyonu’nun 11. peronu üzerinden gelmişti.
BKS
Željeznički kvart simbolizira istoriju i razvoj grada. Migracije i multikulturalnost. Čin dolaska, odlaska i ostajanja. Neprimjetne načine života, svakodnevna mjesta i osjećaj zajedništva. Ove teme prikupljene su od lokalne zajednice kako bi oblikovale osnovu za mural „Pozdravi s perona 11“ umjetnice Melike Kerpel. Njen mural je posvećen sjećanju na takozvane Gastarbajterke. Većina njih je stigla na peron11 Glavne željezničke stanice u Minhenu.
العربية
حيّ المحطة يمثل تاريخ تطور المدينة، و طابعها الدولي بسبب الهجرة ،كما يرمز للوصول والمضيّ قُدمًا والبقاء، وإلى أنماط الحياة المختلفة والقرب الإنساني. جُمعت هذه الموضوعات بالتعاون مع سكان الحي لتكون أساسًا للعمل الفني الجداري «تحيات من الرصيف 11» للفنانة .ميليكه كيربل
وقد أهدت الفنانة جداريتها إلى ذكرى العاملات المهاجرات. وكانت معظمهن قد وصلن عبر الرصيف الحادي عشر في محطة ميونخ .الرئيسية
Grüße von Gleis 11
Gleis 11 befindet sich am Münchner Hauptbahnhof und ist eng mit der Geschichte der Arbeitsmigration verbunden. Ab den 1960er Jahren wurde es zu einem der wichtigsten Ankunftsorte für nach Deutschland angeworbene Gastarbeiter*innen. Das Bahnhofsviertel entwickelte sich im Laufe der Zeit zu einem Ort, der von Bewegung, Aufbruch, Ankunft und den vielschichtigen Geschichten der Zugehörigkeit geprägt ist. Zahlreiche Berichte aus verschiedenen Ländern schildern die Erfahrungen von Menschen, die eine grenzüberschreitende Familientrennung, lange Phasen der Ungewissheit und das Bestreben erlebt haben, ihre kulturelle Identität zu bewahren und sich gleichzeitig an eine neue Umgebung anzupassen.
Ein besonders eindrucksvolles Beispiel war die Verwendung von Kassettenaufnahmen. Da Telefonate teuer waren, nahmen Familien Nachrichten auf, schickten sie über Landesgrenzen hinweg und antworteten auf dieselbe Weise. So entstand eine besondere Form der Kommunikation, die auf Stimme, Entfernung und Zeit beruhte.
Musik ist ein weiterer wichtiger roter Faden in der Geschichte des Bahnhofsviertels. Nach dem Zweiten Weltkrieg war es für sein Musikleben, seine Live-Bands, seine Plattenläden und seine Rolle bei der Verbindung von Menschen verschiedener Kulturen bekannt.
In diesem Zusammenhang begann meine Recherche mit visuellen Zeugnissen von Gastarbeiterfamilien, die Instrumente spielten, und ihrer starken Verbundenheit mit der Musik ihrer Herkunftsländer. Schließlich stieß ich auf ein Video der jungen Musikerin Ceren Can, die auf der Saz spielte und für ihren Großvater ein „Heimatlied“ vortrug. Sie ist in Deutschland ansässige Musikerin und stammt aus einer Gastarbeiterfamilie. Diese Geschichte fand ich an sich schon sehr inspirierend.
Das endgültige Konzept vereint diese Elemente: Gleis 11, die Kassette als Symbol für Stimme und Distanz sowie eine Musikerin, die als Fortsetzung von Erinnerung, Identität und Verbundenheit innerhalb der Musikgeschichte des Stadtteils auftritt. Es geht darum, an gemeinsame Erinnerungen zu erinnern, die im musikalischen und kulturellen Einfluss des Stadtteils nach wie vor präsent sind.
Melike Kerpel
Greetings from Gleis 11
Gleis 11 is located at Munich Central Station and is closely tied to the history of labor migration. From the 1960s onward, it became one of the key arrival points for Gastarbeiter recruited to Germany, and over time it developed into a place shaped by movement, departure, arrival, and the layered histories of belonging that followed. Many stories of families from different countries describe lived experiences of family separation across borders, long periods of uncertainty, and the effort to maintain cultural identity while adapting to a new environment.
One especially powerful reference was the use of cassette recordings. Because phone calls were expensive, families recorded messages, sent them across countries, and their families responded in the same way. This created an intimate form of communication built on voice, distance, and time.
Music is another key thread in the history of Goethestrasse. After the Second World War, the district became known for its musical life, live bands, record stores, and its role in connecting people across cultures.
In this context, my research began with visual traces of Gastarbeiter families playing instruments and their strong connections to music from their countries of origin. Eventually, I came across a video of a young musician, Ceren Can, playing the saz and performing a “Heimat” song for her grandfather. She is a musician based in Germany and comes from a Gastarbeiter family. I found this story itself very inspiring.
The final concept brings together these elements: Gleis 11, the cassette as a symbol of voice and distance, and a woman performing music as a continuation of memory, identity, and connection within the district’s musical history. Remembering shared memories that remain present in the district’s musical and cultural influence.
Melike Kerpel
11. perondan selamlar
11. peron, Münih Merkez Tren İstasyonu’nda yer alır ve işçi göçünün tarihi ile yakından bağlantılıdır. 1960’lı yıllardan itibaren, Almanya’ya getirilen misafir işçiler için en önemli varış noktalarından biridir. İstasyon çevresi, zamanla hareket, yola çıkma, varış ve aidiyetin çok katmanlı hikayeleriyle şekillenen bir yer haline gelmiştir. Farklı ülkelerden gelen bu ailelerin hikayeleri, aile fertlerinden ayrı kalma, uzun süren belirsizlik dönemleri ve kültürel kimliklerini korumaya çalışırken yeni bir ortama uyum sağlama çabası veren insanların deneyimlerini anlatmaktadır.
Kaset kayıtlarının kullanımı bu konuda özellikle etkileyici bir örnekti. Telefon görüşmeleri çok pahalı olduğu için aileler ses mesajlarını kaydedip ülke sınırlarının ötesine gönderiyor ve aynı şekilde ailelerinden yanıtlarını alıyorlardı. Böylece ses, mesafe ve zamana dayanan özel bir iletişim biçimi ortaya çıktı.
Aynı zamanda müzik, Goethestrasse’nin tarihinde bir başka önemli ortak temadır. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra, bu mahalle, müzik hayatı, canlı müzik grupları, plak dükkanları ve farklı kültürlerden insanları bir araya getirmedeki rolüyle tanınırdı.
Bu bağlamda araştırmam, enstrüman çalan misafir işçi ailelerinin görsel kayıtları ve memleketlerinin müziğiyle kurdukları güçlü bağla başladı. Sonunda, saz çalan ve dedesi için bir “memleket türküsü” seslendiren genç müzisyen Ceren Can’ın bir videosuna rastladım. Almanya’da yaşayan bir müzisyen olan Can, bir misafir işçi ailesinden geliyor. Bu hikâyeyi başlı başına çok ilham verici buldum.
Nihai konsept, bu unsurları bir araya getiriyor: Gleis 11, sesin ve mesafenin bir simgesi olarak kaset, ve bölgenin müzikal tarihi içinde hafıza, kimlik ve bağın devamı olarak müzik icra eden bir kadın figürü. Burada amaç, mahallenin müzikal ve kültürel etkisinde hâlâ varlığını sürdüren ortak anıları hatırlatmaktır.
Melike Kerpel
Pozdravi s perona 11
Peron 11 nalazi se na glavnoj željezničkoj stanici u Minhenu i usko je povezan s istorijom radničke migracije. Od 1960-ih godina nadalje, peron 11 postao je jedno od najvažnijih mjesta dolaska „gastarbajtera“ angažovanih u Saveznoj Republici Njemačkoj. S vremenom se željeznički kvart razvio u prostor obilježen kretanjem, odlascima, dolascima i složenim pričama o pripadnosti. Brojni izvještaji iz različitih zemalja opisuju iskustva ljudi koji su se suočavali sa prekograničnim razdvajanjem porodica, dugim periodima neizvjesnosti i borbom za očuvanje svog kulturnog identiteta dok su se prilagođavali novom okruženju.
Posebno upečatljiv primjer bila je upotreba kasetnih snimaka. Budući da su telefonski pozivi bili skupi, porodice bi snimale poruke, slale ih preko državnih granica i na isti način odgovarale. To je dovelo do jedinstvenog oblika komunikacije zasnovanog na glasu, udaljenosti i vremenu.
Muzika je još jedna ključna tema koja se provlači kroz istoriju četvrti. Nakon Drugog svjetskog rata željeznički kvart bio je poznat po svojoj muzičkoj sceni, bendovima, prodavnicama ploča i ulozi u povezivanju ljudi različitih kultura.
U tom kontekstu moje istraživanje započelo je vizualnim prikazima porodica „gastarbajtera“ koji sviraju instrumente i njihovom snažnom povezanošću s muzikom svojih domovina. Naišla sam na video mlade muzičarke Ceren Can koja je svirala saz i izvodila jednu takvu pjesmu za svog djeda. Ona je muzičarka sa sjedištem u Njemačkoj i potiče iz porodice „gastarbajtera“, odnosno migrantskih radnika. Smatram da je ta priča sama po sebi vrlo inspirativna.
Završni koncept objedinjuje ove elemente: Peron 11, kasetu kao simbol glasa i udaljenosti te muzičarku koja predstavlja kontinuitet sjećanja, identiteta i povezanosti u muzičkoj istoriji kvarta. Cilj je prizvati zajednička sjećanja koja i dalje žive u muzičkoj i kulturnoj baštini kvarta.
Melike Kerpel
تحياتي من الرصيف 11
يقع الرصيف رقم 11 في محطة ميونيخ المركزية، وهو مرتبط ارتباطًا وثيقًا بتاريخ الهجرة من أجل العمل. فمنذ ستينيات القرن الماضي، أصبح أحد أهم نقاط الوصول للعمال الضيوف الذين تم توظيفهم في ألمانيا. وتطورت منطقة المحطة بمرور الوقت لتصبح مكانًا يتسم بالحركة والانطلاق والوصول، وبالقصص المتعددة الأبعاد المتعلقة بالانتماء. تصف تقارير عديدة من بلدان مختلفة تجارب أشخاص عانوا من التشتت الأسري عبر الحدود، وفترات طويلة من عدم اليقين، وسعيهم للحفاظ على هويتهم الثقافية والتكيف في الوقت نفسه مع بيئة جديدة.
كان استخدام التسجيلات على أشرطة الكاسيت مثالاً مؤثراً بشكل خاص. ونظراً لارتفاع تكلفة المكالمات الهاتفية، كانت العائلات تسجل رسائلها وترسلها عبر الحدود الوطنية وترد عليها بالطريقة نفسها. وهكذا نشأ شكل خاص من أشكال التواصل يعتمد على الصوت والمسافة والزمن.
تعد الموسيقى خيطًا رئيسيًا آخر في تاريخ حي المحطة. بعد الحرب العالمية الثانية، اشتهر الحي بحياته الموسيقية وفرقه الموسيقية الحية ومتاجر الأسطوانات ودوره في التقريب بين الناس من ثقافات مختلفة.
في هذا السياق، بدأت بحثي بالاطلاع على شهادات بصرية لعائلات العمال المهاجرين الذين كانوا يعزفون على الآلات الموسيقية، وارتباطهم القوي بموسيقى بلدانهم الأصلية. وأخيرًا، عثرت على مقطع فيديو للموسيقية الشابة سيرين كان، التي كانت تعزف على آلة الساز وتؤدي „أغنية وطن“ لجدها. وهي موسيقية مقيمة في ألمانيا وتنحدر من عائلة من العمال المهاجرين. وقد وجدت هذه القصة بحد ذاتها ملهمة للغاية.
يجمع المفهوم النهائي بين هذه العناصر: الرصيف رقم 11، والكاسيت كرمز للصوت والمسافة، بالإضافة إلى موسيقية تمثل استمرارًا للذاكرة والهوية والانتماء ضمن تاريخ الموسيقى في هذا الحي. والهدف من ذلك هو إحياء الذكريات المشتركة التي لا تزال حاضرة في التأثير الموسيقي والثقافي للحي.
